My Journey

From the gentle rocking and soothing darkness ,

A life was born from the womb, fragile and helpless.

I breathed, cried my lungs out and it was the beginning.  

The journey thus started , the roads  difficult. 

But I kept walking and stretched so far.

Where have  I reached? Nowhere , I am still stranded.

What have I gained? Nothing but sardonic barbs.

What have I lost? Many things that I held close to my heart.

What is remaining? Just Me, The silly , pathetic Me ..

Still I  kept walking , the hope is guiding my soul.

Take me , and be my companion in my ups and downs.

Or leave me , and set off to conquer your own heights.

But  please don't walk beside me to hurt me, laugh at me
Or to point out that I am a loser..

-R.

When you are not with me..

Not able to be with someone you love, is the worst feeling in life.

I have the time, energy and money, but the person I want to be with is not there. Nothing can replace that void. You had sent me away once. But I saw you, heard you and touched you through the random scribbling  on a blue inland letter card. I have gone through many losses in my life. I have lost money, friendships, opportunities, but the love I have lost from you will haunt me for the rest of my life.

Over a time, I realized the hard truth that you can't be with me all the time.  I got busy with my day-to-day life, trying to forget you. I thought I have came far from the feeling of loneliness.  I kept saying in my mind that we both have other priorities in life and moreover I have a family of my own to consider. Nah, you are not that important to me.  It was working until now. The Alchemist has said  that  when you want something, the whole universe conspires in helping you achieve it.  It's quite the opposite that is happening to me.  I hate you, Alchemist!

From the day you have agreed to come I was so happy and feeling excited about the thought that you were coming to meet me finally. I was eagerly looking forward to it. Circumstances changed again, and all the universe conspired against me from getting what I want . I can not even blame anybody. I fear that you won't be able to come as promised.

During the times we were together, I never told you how much I loved you. Admitting the  love I have for you is considered a weakness and I did not want to admit I am weak. Even when I see you now , I wanted to tell you  how much I care for you, but I am incapable of saying so when you come in front of me. All I can do is just look at you and smile,  laugh with you when you laugh, console you when you cry or even mad at you for your silly nonsense at times.

Even though I don't say or admit it often, I say it in my heart every other minute , that how much I love you and  how much I want to be with you...my Mother..
I Love you .

-R.

The Companion

I didn't know him well when I met him for the first time,

 I didn't know him well when I left him either..

We roamed around the streets shivering in the cold breeze,

And we strolled along the less trodden beaches.

He told me many things, but never about him..

But I trusted him and he showed me the most beautiful sunset I have ever seen.

He thanked me when I gifted him the stone of remembrance,

But little did he know, that I cried when we parted.

-R.

Broken Glass

I knew the glass was going to fall and break..
I did not move it to safe harbor, but just kept on looking beyond it.
After a while I picked up the broken pieces of glass from the floor,
Knowing that those pieces can never be put  back together the same way.
I dreamt a lot, never did anything to fulfill it but cursed my destiny when the dream got shattered..
However hard I try to put back together the broken pieces
I know, my dream would never be the same again...ever.

-R.

സ്വപ്ന സഞ്ചാരം

പ്രണയത്തിന്റെ മധുരം കാല്പനികതയിലും 

ജീവിതത്തിന്റെ മധുരം യാഥാർധ്യത്തിലുമാണ്‌ . 

നോവുകളെ അറിയാതെ സ്നേഹിച്ചു പോകുന്നു ഞാൻ 

ഓർമ്മയുടെ ഏടുകൾ ചിക്കി ചികയുന്നു 

നഷ്ട സൌഹൃദം , ഗൃഹാതുരത്വം ,വിരഹം ,ഒറ്റപ്പെടൽ 

എല്ലാം ഓർക്കുവാൻ സുഖമുള്ള നൊന്പരങ്ങളാണ്  

എന്തെന്നാൽ ഇവയെല്ലാം എന്നെ കുറിച്ചാണ്,

ഞാൻ മാത്രമറിയുന്ന എന്നെ കുറിച്ച്..

വ്യഥിത മോഹങ്ങൾ തൻ ചിറകുകളിലേറി ഞാൻ 

ദിക്കറിയാതെ പറന്നലഞ്ഞു 
അതിര് ഏതും ഇല്ലെന്നോതുന്ന വാനവും 
നനുത്ത മഞ്ഞിൻ കുളിരും നിലാവും 
മാടി വിളിക്കുന്നിതേകാന്ത താരവും. 

സ്വപ്നങ്ങളിൽ ഞാൻ നിർഭയം വിഹരിച്ചു 

മണ്ണിൽ അപ്രാപ്യമാം ഏതോ തലങ്ങളിൽ.. 
ഒടുവിൽ ,
കനവുകൾ പാതി മുറിച്ചു പകലെത്തിയെങ്കിലും
നഷ്ടമായില്ലെനിക്കവയൊന്നുമേ
നിദ്ര തൻ അബോധ തലങ്ങളിൽ എവിടെയോ 
കാത്തു നില്പാണവർ , പിന്നെയും ഓടി വന്നാശ്ലേഷിക്കാൻ 
ഒന്ന് കണ്‍പൂട്ടുകയേ വേണ്ടൂ... 



-R .

ഏകാന്തം

ഏകാന്തം ...


ഒറ്റപ്പെടല്‍  - ആറാം വയസ്സില്‍ അവള്‍ക്കു ലഭിച്ച സമ്മാനം, കൊതിപ്പിക്കുന്ന മണവും ആകര്‍ഷിക്കുന്ന നിറവുമായി അവള്‍ക്കു മുന്നില്‍ വച്ച് നീട്ടിയ പഴക്കൂടയിലൊന്നില്‍ ഒളിഞ്ഞിരുന്ന അണുകീടം !
ആ കുഞ്ഞു മനസ്സ് ഒന്നും അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല . എന്തിനെയും തന്‍റെ വരുതിയിലാക്കാന്‍ വാശി പിടിച്ചു കരയുന്ന ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയുടെ ദാര്‍ഡ്യത്തോടെ, എന്തും നേരിടാന്‍ തന്റേടം ഉണ്ടെന്നു തോന്നിയ ലാഖവത്തോടെ, അതുമല്ലെങ്കില്‍ നിലനില്‍പ്പിനു വേണ്ടി ആഹാരം കഴിക്കണമെന്ന സത്യത്തിന്‍റെ നിസംഗതയോടെ തനിക്കു മുന്നില്‍ വച്ചു നീട്ടിയ ഓരോ ഫലങ്ങളും അവള്‍ ഭക്ഷിച്ചു. ഇതു വരെ കാണാത്ത ഒരു ലോകം അവള്‍ക്കു മുന്നില്‍ തുറക്കുകയായിരുന്നു. പുതിയൊരു പൂന്തോട്ടം കാണുന്ന തുമ്പിയുടെ ഉത്സാഹത്തോടെ ആ കുട്ടി  അവിടേക്ക്  പാറി പറന്നു, തന്‍റെ സ്വന്തം ഉദ്യാനത്തിന്റെ പ്രവേശന വാതില്‍ തനിക്കു പിന്നില്‍ കൊട്ടിയടയ്കപ്പെട്ടതറിയാതെ.
കാലാന്തരങ്ങളില്‍ പഴക്കൂടകള്‍ മാറി മാറി അവളുടെ മുന്നില്‍ നിരന്നു .അവയ്ക്ക് പുതിയ രൂപവും ഭാവവും വന്നു. പുതിയ ഉടുപ്പുകള്‍, കളികോപ്പുകള്‍, സംരക്ഷകര്‍ ..പക്ഷെ, അവയിലോരോന്നിലും ഒറ്റപ്പെടല്‍ എന്ന മഹാഫണി വിഷം നിറച്ച പല്ലുകളുമായി, നാവു നുണഞ്ഞ്, ഒരു അണുകീടമായി അവളെ ദംശിക്കാനായി പതുങ്ങിയിരുന്നു .അറിവില്ലായ്മയുടെ എട്ടു  വര്‍ഷങ്ങള്‍ താണ്ടി, തിരിച്ചറിവിന്റെ പതിനാലില്‍, അവള്‍ക്ക്  തക്ഷകനായി മാറിയ അണുകീടത്തിന്റെ ദംശനമേറ്റു. അതിന്റെ വിഷം അവളുടെ ഓരോ ഞരമ്പുകളിലും പടര്‍ന്നു. അത് സങ്കടത്തിന്റെയും, നിരാശയുടെയും, വിദ്വേഷത്തിന്റെയും, തിരസ്കാരത്തിന്റെയും ഭാവ ഭേദങ്ങള്‍ കൈക്കൊണ്ട് പുഴുക്കളായി പെരുകി അവളെ വീണ്ടും വീണ്ടും കുത്തി നോവിച്ചു. അവളുടെ വേദന ആരും കണ്ടില്ല. കാണേണ്ടവര്‍ അത് കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു - ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയുടെ നിഷ്കളങ്കമായ ഹൃദയത്തിന്റെ വേദന കണ്ടില്ലെന്നു നടിക്കുന്നതാണ്, മുതിര്‍ന്ന മനസുകളുടെ അപക്വമായ പരിഭവം പറച്ചിലുകള്‍ക്ക് മറുപടി കണ്ടെത്തുന്നതിലും ഉചിതം എന്നവര്‍ ന്യായീകരിച്ചു. അവളുടെ വ്യഥകള്‍,  പുറത്തേക്കു തള്ളുവാന്‍ കഴിയാത്ത ഒരു വിങ്ങലായി  ഹൃദയത്തില്‍ ഒരിക്കലും ഉണങ്ങാത്തൊരു മുറിപ്പാടിനുള്ളില്‍ അഭയം തേടി.

കാലം കടന്നു പോയി. ഋതുക്കള്‍ മഞ്ഞായി, മഴയായി, വെയിലായി, ഇലകളായി കൊഴിഞ്ഞു വീണു.
ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ അരക്ഷിതാവസ്ഥ മാത്രം ഋതുഭേദങ്ങള്‍ ഏല്‍ക്കാതെ അവളെ പിന്തുടര്‍ന്നു . അനാദിയായ സ്നേഹത്തിന്റെ  കയങ്ങളിലേക്കു മനസ്സെറിയാതെ, വേരറ്റൊടുങ്ങിയ വേര്‍പാടില്‍ അര്‍ദ്രമായ കണ്ണുകളില്‍ കണ്ണുകള്‍ ഉടക്കാതെ , അബോധ തലങ്ങളിലെ സുരക്ഷിതമായ താവളം തേടി അവള്‍ നടന്നു പോയി. അവളുടെ കണ്ണുകളില്‍ മങ്ങി നിന്നിരുന്ന വിളക്കിലെ തിരികള്‍ വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു കത്തി. അമ്മിഞ്ഞപ്പാലിന്റെ മാധുര്യം നുകര്‍ന്നു കൊച്ചിളം  ചുണ്ടുതിര്‍ത്ത മണിക്കിലുക്കങ്ങളില്‍ മയങ്ങി അവള്‍ എല്ലാം തെല്ലിട മറന്നു.
ഖടികാര സിരകള്‍ മുറിച്ച് കാലം പിന്നെയും കുതിച്ചോടി . സഹവാസത്തിന്റെ സഹിഷ്ണുതയില്‍, സ്വപ്നങ്ങളെ സ്വന്തമാക്കാനുള്ള പാച്ചിലില്‍, വ്യര്‍ഥമായി അടര്‍ന്നു വീണ നിമിഷങ്ങളെ കൂട്ടിയിണക്കാനുള്ള വ്യഗ്രതയില്‍, തന്റെ അസ്തിത്വത്തിന്റെ ചുവരുകള്‍ ഒന്നൊന്നായി അടര്‍ന്നു വീഴുന്നത് ഉള്‍ഭയത്തോടെ അവള്‍ നോക്കികണ്ടു . പോക്കുവെയില്‍ ഏറ്റ സായാഹ്നങ്ങളുടെ മൗനത്തില്‍, മകര മഞ്ഞിന്റെ കുളിരു വീണു  തണുത്ത രാത്രികളില്‍, മനസ്സ് വീണ്ടും ഒറ്റപ്പെടുന്നത് അവളറിഞ്ഞു .

തനിച്ചല്ല എന്നു സ്വയം ബോധ്യപ്പെടുത്താന്‍ ശ്രമിക്കുമ്പോഴും , ഇതെല്ലാം സ്വയം സൃഷ്ടിച്ചെടുക്കുന്ന മാറാലകളാണെന്ന് മനസ്സിനെ വിശ്വസിപ്പിക്കാന്‍ നോക്കുമ്പോഴും അവള്‍ പലപ്പൊഴും പരാജയപ്പെട്ടു പോയി . സ്വപ്നങ്ങളില്‍,  കാളസര്‍പ്പം അതിന്റെ ഫണങ്ങള്‍ കുടഞ്ഞ്‌ ഉണങ്ങാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന മുറിവുകള്‍ വീണ്ടും കൊത്തി ഇളക്കുന്നു .
ഇതിനൊരവസാനം  ഉണ്ടോ ? !
ഉണ്ടായിരിക്കാം..നീണ്ട ഇരുപത്തിയഞ്ച് വര്‍ഷങ്ങളായി അവളുടെ ഞരമ്പുകളിലൂടെ തെളിഞ്ഞും മറഞ്ഞും ഒഴുകുന്ന വിഷലിപ്തമായ രക്തപ്രവാഹം നിലയ്ക്കുമ്പോള്‍ .
ഇല്ലായിരിക്കാം ..അണുവായി വന്ന് പരമായി വളര്‍ന്ന് ഉള്‍കാമ്പുകളെ  ഗ്രസിച്ച ഈ വിഷം, ഒടുവില്‍ നിര്‍ജീവമായ ഞരമ്പുകളില്‍ തണുത്തുറഞ്ഞ ഒരു ബീജമായി മണ്ണിനടിയില്‍ മയങ്ങിയേക്കാം . സുഖകരമായ ആ ആലസ്യത്തില്‍ മയങ്ങവേ.. ആസന്നമായ വര്‍ഷത്തിന്റെ അകമ്പടിയായി എത്തിയ ഇടിമുഴക്കങ്ങളില്‍ ഞെട്ടിയുണര്‍ന്ന്,  പിന്നീട് പുതുമഴയുടെ ഗന്ധങ്ങളില്‍ അനുരക്തമായി ,ചെളി മണ്ണില്‍ നിന്നും തളിരും പൂവും കായും വിടര്‍ത്തി ആ  ബീജം മറ്റൊരു മരമായി വളര്‍ന്നേക്കാം . അതില്‍ കായ്ച്ച മോഹഫലം ഭക്ഷിക്കാന്‍ മറ്റൊരു പാവം ആത്മാവ് എവിടെയോ പിറവിയെടുത്തേക്കാം ...

-R.

The many rewards of Motherhood

Being a mother is not easy. It is a sacrifice. It is a profession in which a woman never feels that she gets rewarded enough.  My mother used to say "A girl's life changes as soon as she gets married, and it changes irreversibly from the moment she holds her first child in her arms." 

I had a big row today with my almost 5 year old daughter. The reason being the usual 'you watched TV more than you should without doing homework' grounds.  The homework is not a big load, but 3-5 pages of math and reading which she usually finishes in about half an hour.
I had to do the weekend job support for a release and was neck deep with work. So she realized that the big monster can't get into the battle  field  and she don't have a strong opponent. And she can get away with Dad as he was very religiously studying the color variations in the high definition television transmission ;-)
So when I tried to make her do the home work after my work, she replayed the cassette of 'Tired, hungry and sleepy' . She neither eat the food I prepared nor was  going to sleep. I lost all my patience.  Pots flew in the kitchen  and pans leaped their way to the sink. My daughter crept under the blanket in her bed. My husband slowly retreated to fetch  cotton for his ears  from the medicine cabinet and started to read Business Week, oblivious to the bangs. My temper immediately subsided once I  'disassembled' the table fan in the bedroom  to 3 pieces!

I came back to Samyu's room, hugged her and cuddled  with her. I told her I am not upset because she didn't do her homework, but because she was not behaving. I read her a bedtime story, sung a lullaby and made her come back to her mischievous mood before sending her to sleep. Let tomorrow be a different one!

I do not remember my mother gets  seriously angry with me or punishing me when I was a child. She usually give the silent treatment . My dad had  spanked me , I sometimes take pride in that, that it helped me to learn some lessons in life. Poor Mom, we kids denounced even her silent treatment. The many rewards of Motherhood ! Me too have enrolled for it few years back and started to get the rewards as well. I am sorry Mom if I ever have hurt you. 

Mom stayed with me for 6 months in US , that's the longest she stayed exclusively  with me after my daughter was born. During one of those days , and frequently after that she mentions that she is so surprised to see that I have got a great amount of patience in my parenting.  Yes , I acquired quite a lot of it compared to what I had  10 years before, but I haven't conquered it yet. (Patience is a packaged deal that you have to buy with Motherhood. You can choose to not get the 'complimentary product' , but in order to get the full advantage of the main product you must acquire this too. )
 One should realize how hard I have been trying to earn the 'Patient Mom' title my mom  rewarded me, considering I belong to the fierce Aeries zodiac band. So yes, I get this occasional outburst of impatience. Kids- these little devils are quite capable of tipping off the scale of patience. 

This also reminded me of another funny(?) incident.

My daughter need me for every beck and call, she wants me to read her a bed time story and tuck her in  bed every night, she wants me to play with her in her imaginative world,  what not , she wants me for everything.But after all is said and done she still love Dad "a little bit more" . Depressing! I am shamelessly jealous of my husband in that regard. 

The day goes like this.. Me and my daughter were having a great time. We played, we cuddled, I pampered her a lot.. I knew  its never a good idea to ask  kids whom they love most? Dad or Mom?  But I couldn't help it. Curiosity killed the cat.

Me : Samyu, do you like Mom or Dad? (She is a smart kid and tried to be very diplomatic)
Samyu: Both mom and dad.
Me: Really? tell me the truth.( I pleaded)
Samyu: Mom . 
(oh my child.. happy tears started to  roll down my eyes , then she added...)
"Mom, I love you the most in this world, but I love dad a little bit more". 

She said it with such innocence , and I  know it was true to its core. I  didn't know whether to cry or not. But I got really upset(unnecessarily) . For few days I was making a fuss over it. The 'oh she is only a 4 year old kid..' justification didn't seem to pacify me. I was just being so selfish and could think only about  all those stuff  I have been doing for her. My thoughts , as usual , started to play their tricks on me . They shouted  "You are alone" , 'Nobody needs you" , "You are abandoned once again , just like in the past" - It shook the very roots of my emotional insecurity. 

Later I made peace with myself agreeing to the fact that girls are genetically engineered to be  daddy's princesses. And my eyes still lit up when she brings me a coloring page she did in daycare and give that as a present to me saying "I made this for you, Amma ". Her Love - it is the ultimate reward I am getting.  Nowadays when I ask the same question she will say 'I love my family the best" . However I try to  push she won't bulge in. Being a very observant kid,  she realized the impending calamities her words can bring in;-)
In her own words "Home is the best place on this whole wide world. That's why people always come back to home from stores!"

-R.